Zoeken

Naarmate de ‘lockdown’ voortschrijdt, hoor ik in de gesprekken met ouders of kinderen dat ze de tijd van samen thuis zijn, met alles wat hierbij komt kijken, als lastig beginnen te ervaren. Waar ze met volle moed aan begonnen, begint nu barsten te vertonen. Het duurt gewoon te lang. Zeker gevoelsmatig omdat we geen vooruitzicht hebben naar een eindstreep die ons terug brengt naar het leven en ritme dat we zo gewend waren. Sommige ouders ervaren te weinig ruimte voor zichzelf en te weinig rust momenten. Anderen ervaren te veel stress naast de werkdruk die ze al hebben. Er komen irritaties in de relatie als partners en van en naar de kinderen. En dat doet pijn en verdriet aan beide kanten want dat willen we niet.

Pubers die ik spreek willen hun oude leventje weer terug. Weer de vrijheid voelen waar ze zo aan gehecht waren. Zoals een jongen van zestien tegen mij zei: ‘Het enige dat ik kan doen is chillen met mijn vrienden, maar het is steeds hetzelfde. Ik wil weer naar feestjes kunnen gaan, ik wil meer afwisseling’. Ouders die hem willen beschermen vanwege het corona virus en een tijdslimiet geven, veroorzaakt bij hem nu alleen maar irritatie. Hij wilt weg, alleen maar weg uit huis. Bij deze leeftijdsgroep komen de muren op ze af en dit uit zich op verschillende manieren zoals boosheid, verdriet of angst. Ze willen weer onder leeftijdsgenoten zijn, kunnen gaan en staan waar ze willen, de wereld in, vrijheid proeven. Tegen regels en afspraken van thuis aan kunnen schoppen. Kortom het begint zwaarder te worden.

Ook bij de jonge kinderen hoor ik van ouders of van de kinderen zelf, dat sommigen steeds moeilijker aan het werk te krijgen zijn. Het ritme en de structuur van elke dag school, wordt gemist en kinderen beginnen de voor hun opgelegde taken zat te worden en gaan de strijd aan om te doen waar ze zelf zin in hebben. Want ze zijn toch thuis? Het is mooi weer, al die taken, de ‘moetens ‘en/of tegen iets aan lopen wat ze niet begrijpen, daar hebben ze niet meer zoveel trek in.

Door deze confrontaties komen er gevoelens en emoties naar boven die wel al aanwezig waren maar nu veel sterker naar voren treden in het gezin, relatie, of met een van de kinderen. Sommigen staan voor confrontaties die ongewild ineens heel groot zijn geworden. Enorme ruzie met je puber. Je kind die alles uit de kast haalt om niet aan het werk te gaan. Een kind dat zichzelf heel moeilijk kan amuseren en bijvoorbeeld broer of zus de hele dag stoort of irriteert. Terwijl jij als ouder alles in goede banen probeert te leiden, zelf daarnaast ook je werk probeert te doen, komen er momenten waarin je op raakt en machteloosheid ervaart. Je reageert dan op een manier die je niet wilt, maar door je gevoel van machteloosheid niet meer tegen kan houden. Dan kan het ook nog zo zijn dat je partner het anders ziet, anders reageert of helemaal niet reageert en voor jou als niet steunend ervaren wordt. Je staat op zo’n momenten in een keer alleen of niet meer op een lijn met elkaar en dat raakt ook weer allerlei emoties. Kortom uiteindelijk voelt het als te veel en verdrietig.

Ik merk hoeveel opluchting het brengt bij ouders, en/of kinderen om het te kunnen delen met een onbevooroordeeld neutraal iemand. Alleen al een luisterend oor en alles weer helder te krijgen en met waar nodig ‘tools’ om thuis in te zetten, geeft weer rust.

Juist daar waar het nu heel zwaar en zelfs soms onmogelijk lijkt, ligt het zaadje waar groei, transformatie en iets heel moois uit kan ontstaan voor jou als uniek mens, jullie als partners, als kind of jullie als gezin. Het zaadje lag er al die tijd al. Alleen nu door de omstandigheden waar we in zitten, vraagt het alle aandacht omdat daar nu de tijd voor is. Durf ernaar te kijken en vraag een gesprek aan om er licht over te laten schijnen ervan te leren, anders ernaar te kijken en ervan te groeien samen als partners, gezin, kind of jijzelf.

Bijgewerkt op: 16 apr. 2021

Het corona virus.....

De wereld draait nog steeds om zijn as

met hetzelfde tempo als voorheen

Er zitten geen kinderen meer in de klas

en er zijn mensen die sterven, alleen

De vogels vliegen van land naar land

er worden wederom overal nesten gebouwd

Een stervende rijkt eenzaam haar hand

achter glas of internet word gerouwd

De bloesems stralen van levenskracht

vlinders vliegen van bloem naar bloem

Een verpleegster houd stil de wacht

omdat niemand anders dit kan doen

De wereld draait nog steeds om haar as

de sterren stralen nog altijd hun licht

Waar materialisme eens het belangrijkste was

komt er langzaam een verschuiving in zicht

De zon schildert nog altijd prachtige luchten

de merel blijft trouw aan zijn ochtendritueel

Uit machteloosheid hoor je de mens zuchten

maar hoe wij leefden, het werd gewoon teveel

De wereld draait nog steeds om haar as

het universum blijft altijd oneindig

De wijze waarop wij het leven leefden en hoe het was

gaat van heel veel naar heel weinig

Vanuit dit weinig, ontstaat echt samen zijn

we houden afstand maar blijven nabij

We gaan leren dat het hart en niet het brein

de ware betekenis kent van: ‘Ik voel mij vrij’.

Alles komt uit dezelfde bron

waar de hele aarde mee in verbinding staat

Het zit in onszelf, in alles, de maan en de zon

die bron heet liefde waar angst niet bestaat

En de wereld draait nog steeds om haar as

terwijl wij ontdekken hoe we anders kunnen leven

Door werkelijk te verbinden en los te laten wat was

zullen we in plaats van vergaren juist meer gaan geven.


Zo zal er werkelijke verbinding ontstaan

macht en onmacht zullen verdwijnen

Liefde is de alles omvattende bron van ons bestaan

dat in ons een licht zal laten schijnen.

Bijgewerkt op: 16 apr. 2020

Als therapeute heb ik een bijzonder mooi en dankbaar beroep.

Een heel mooi moment in mijn werk is, als ik gesprekken heb met mensen van welke leeftijd dan ook, die het verschil maken. Mensen die begrijpen waar het echt over gaat. Die verder kunnen kijken dan het gedrag of wat zichtbaar is, en daar de moed voor durven op te brengen om aan dit gedrag voorbij te gaan en te erkennen en voelen waar het werkelijk over gaat.

Als volwassenen zijn we gevormd door onze opvoeding, ervaringen en hebben geleerd om veelal vanuit ons hoofd te leven. Dat wat zichtbaar is, wat we kunnen begrijpen en oplossen. Veelal lossen we dit dan ook op via communicatie en handelen, in de vorm van actie.

Zodra ons iets raakt wat een emotie veroorzaakt, hebben wij van jongs af aan geleerd er van weg te gaan. Dit doen we door middel van oplossingen bedenken, erover praten, of afleiding zoeken in welke vorm dan ook.

En dat werkt inderdaad, alleen tijdelijk;-)

Als een kind vastloopt, verdrietig angstig of boos is, willen wij als ouders, wat absoluut heel begrijpelijk is, dit zo snel mogelijk uit de wereld helpen. Het voelt niet fijn je kind zo te zien. Zeker niet als de emoties langere tijd aanhouden. We willen dat onze kinderen gelukkig zijn en zich goed voelen.

We gaan goedbedoeld aan de slag. We ‘over’ vragen onze kinderen het uit te leggen, of erover te praten. We verzinnen allerlei middelen zoals stickervellen, beloningen, om het kind te helpen met deze emotie, en onszelf, om er enigszins grip op te krijgen. Met als doel rust en balans in ons gezin te creëren en het kind weer gelukkig te zien.

Het praten over, wat wij geneigd zijn te doen met als doel het op te lossen, werkt op vele vlakken heel goed, alleen niet bij emoties.

Kinderen vragen het tegenovergestelde van wat wij bij onszelf geleerd hebben te doen. Kinderen willen gehoord en gezien worden in dat wat geraakt is en een emotie van angst, woede of verdriet veroorzaakt. Precies dat, waar wij als volwassenen toch het liefst van weg gaan bij onszelf.

Dus zo lang wij reageren op wat zichtbaar is, met strijd, oplossingen, of erover praten, hoe verder wij weg gaan waarover het werkelijk gaat. Namelijk wat er bij het kind geraakt wordt waardoor deze emotie er is. Hierdoor voelt het kind zich niet gezien en gehoord waardoor de emotie en of gedrag in plaats van te verdwijnen sterker wordt.

Kinderen leren meer van wat ze van je zien en voelen, dan wat je tegen ze zegt. Met andere woorden, als je een verandering van gedrag vraagt van je kind, kijk dan ook naar jezelf of jij in bepaalde situaties hetzelfde reageert en voelt. Soms is het zelfs zo dat je je er niet eens van bewust bent, en laat je kind je een hele mooie spiegel zien.

Het is telkens weer wonderlijk, dat als ouders dit gaan zien en het gaan transformeren, het kind als vanzelf deze geraaktheid met daaropvolgende emotie los kan laten.