l

Als kind, met druk bezette ouders vanwege eigen zaken, en een slechte pedagogische basisschool, trok ik mij terug in mijzelf. Ik observeerde de wereld om mij heen en las veel boeken.

​

Op de middelbare school, en wat minder afhankelijk van mijn ouders, brak ik open en genoot van alles wat als tiener en puber zo belangrijk is. Sociale contacten, uitgaan en niet te vergeten carnaval. Ik groeide tenslotte op in Limburg.

 

Doordat ik altijd contact ben blijven houden met het kind dat ik was middels hele heldere herinneringen, die ver terug gaan, heb ik mijn liefde voor, en het gemakkelijk verbinding kunnen maken met kinderen en hun wereld, behouden.

​

De ooit gedane belofte aan mijzelf, als tien jarige, om leerkracht te worden en het anders te willen doen dan wat ik toen zag en ervaarde, resulteerde in de PABO te Maastricht. Toch bleek ik in het lesgeven weinig passie te ervaren. Ik miste de ruimte om meer voor kinderen te kunnen betekenen die vastliepen op welke wijze dan ook. Vele jaren later, inmiddels wonend in Amsterdam, besloot ik aan de Nederlandse Academie voor Psychotherapie  te gaan studeren.

 

Eindelijk kwam hier voor mij alles bij elkaar waar ik naar gezocht had. Ik kon mijn missie in dit leven gaan leven, namelijk:

 

Jong en oud te begeleiden om hun eigen innerlijke kracht te ontdekken. Om pijn om te zetten in groei en een diepgaande transformatie mogelijk te maken. 

 

Ik geloof namelijk dat ieder mens het diepe verlangen heeft om te zijn wie hij of zij in werkelijkheid is.

 

Onder lagen van overtuigingen en eventuele trauma's en ervaringen, opgebouwd in ons leven, ligt een authentieke kern, met een eigen kracht en potentieel. Wanneer iemand zich echt gezien en erkent voelt, begrijpt wat en waarom hij iets ervaart en ernaar handelt, kan er ruimte en transformatie ontstaan.  

​​​

Mijn eigen reis in dit leven is hierbij mijn leermeester geweest. 

​