Ze noemen het aandachtstekort, maar niemand vraagt waar de aandacht gebleven is. Het kind zit stil terwijl alles aan haar trekt. Schermen flitsen, stemmen sturen, schema's duwen. Elke seconde moet nuttig zijn. Leren, presteren, delen. Zelfs ontspanning heeft een doel. Stilte past nergens meer tussen. Als ze niets doet, wordt ze onrustig. Niet omdat er iets mis is, maar omdat ze dat zo geleerd heeft. Lege momenten voelen als falen. Rust maakt haar schuldig. Volwassenen kijken